EVA WAS EERST Leylijnen

 

 

Leylijnen

 

 

Alfred Watkins (1855-1935), een fotograaf en archeoloog, deed een merkwaardige ontdekking. Hij stelde vast dat heel wat oeroude heilige plaatsen door een denkbeeldige rechte lijn zijn verbonden. Doch, hoe konden prehistorische bouwers ooit in staat zijn geweest om hun heiligdommen op een rechte lijn te plaatsen? Aangezien bergen, dalen en zeeŽn die plaatsen scheiden, was zoiets nu eenmaal onmogelijk. Later bleek dat de lijnen honderden -tot vele duizenden- kilometers doorlopen.

 

Watkins noemde de lijnen leylijnen, zogezegd omdat de plaatsnamen in zijn onderzoek meestal eindigden op ley. Wie echter verder zoekt, zal merken dat het voorvoegsel ley (of lay) waarschijnlijk niets te maken heeft met plaatsnamen. Het heeft een duistere achtergrond. Misschien verwijst het wel naar lai uit The Coming Race van Bulwer-Lytton. Lai lijkt het medium waarin plasma kan ontstaan. En toevallig of niet, er zou een verband zijn tussen plasmavortexen en leylijnen (en tussen plasma en HAARP).

 

'Allemaal pseudowetenschap' roepen de echte geleerden in koor. 'Er zijn zoveel heilige plaatsen dat er altijd wel een rechte lijn te trekken valt tussen een aantal ervan.'

Er werden -al dan niet te goeder trouw- heel wat fantastische verhalen gesponnen rond de leylijnen, maar dat neemt niet weg dat wie de discussies over tientallen jaren een beetje volgt, zich afvraagt waarom de wetenschap het bestaan ervan zo hardnekkig blijft ontkennen.

 

Hoewel een eventuele erkenning dan weer het bewijs kan leveren van iets dat blijkbaar niet bewezen mag worden. Leylijnen kunnen de eerste dominosteen uit evenwicht brengen, waardoor getuigen over buitenaards bezoek, Roswell en de maan misschien een duwtje in de rug krijgen. Een risico dat men ongetwijfeld liever niet wil lopen.

 

 

Update: maart 2012

Volgende